i :: touch
posted on 19 Nov 2009 15:14 by irobott
ค่ำคืนที่เริ่มต้นอย่างไรไม่รู้ รู้แต่ว่าคล้ายจริงจนน่าตกใจ
มันคงเป็นความหวานตกค้างจากคืนหนึ่งที่ฉันได้นั่งข้างๆคุณ
เหตุผลมันคลุมเครือและภาพก็ไม่ชัดเจน
ฉันมองไม่ออกว่ามันคือที่ไหน คุณกำลังทำอะไร ใส่ชุดสีอะไร
เหมือนคนสายตาสั้นมากๆเพราะเห็นเเค่คุณที่นั่งข้างๆกัน
นอกนั้นรอบตัวก็เป็นภาพเบลอ
สิ่งเดียวที่ชัดคือระยะห่าง ใบหน้า และแววตาหวานๆของคุณ
เพราะมันใกล้เหลือเกิน ใกล้เพียงไหล่กระทบกัน
ใกล้เพียงเอื้อมออกไปสัมผัส
"เพียงเอื้อมออกไปสัมผัส"
และฉันก็ทำอย่างที่ควรจะทำ มันเริ่มจากบทสนทนา
ดวงตาของคุณวูบไหว คุณเอนหัวมาซบลงตรงไหล่ฉัน
ฉันจำไม่ได้ว่าไปเอาความกล้ามาจากที่ไหน
รู้แต่ว่าฉันเอื้อมมือไปลูบผมคุณเบาๆ
ผมคุณนิ่มและหอม แม้เรือนผมนั้นจะสั้นมาก
แต่ฉันก็รู้สึกถึงมันได้ และจำได้ดี
คุณเหมือนจะประหลาดใจน้อยๆ
กับการกระทำของฉัน
ใบหน้้าเล็กๆจึงหันมามองอย่างฉงน
ฉันมองตาคุณแล้วรวมความกล้าที่จะยิ้ม
ตึก ตัก ตึก ตัก
เสียงหัวใจลุ้นชั่ววินาที
คุณยิ้มตอบกลับมา
เหนื่อยอ่อนหรือที่รัก
หรือคุณกำลังหวั่นไหว
จึงได้ทำอย่างนี้
วูบเเรกฉันสงสัยในความรู้สึก แต่ชั่วนาทีนั้นจะสนใจอะไรได้อีก
เสียงพูดของเราเหมือนกระซิบ แต่น้ำเสียเจือแววแห่งความสุข
ฉันหันไปมองคุณ คุณหันหน้ามองมา แล้วหน้าผากของเราก็ชนกัน
เราพร่ำพูด สรรพเสียงพร่าเลือนในความจำ แต่สิ่งที่ตามมากลับชัดเจนมากๆ
คุณเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว ใกล้มากกว่าที่จะใกล้ได้ ใกล้กว่าครั้งใดๆ
...
และนั่นคือจูบเเรกของเรา ,,
จูบที่บางเบา แสนสั้น ทว่ากินพื้นที่ความรู้สึกกว้าง
เหมือนระเบิดปรมาณูลงที่กลางใจ
ฉันรู้ตัวว่าอาย คุณเองก็คงอาย
แต่ฉันไม่เห็นหน้าของคุณหรอก เพราะหลังจูบนั้นผ่านไป
ทั้งฉันและคุณก็นั่งหันหลังให้กันอยู่พักใหญ่ๆเลย
เป็นการนั่งหันหลังให้ใครสักคน
ที่มีความสุขที่สุดในชีวิต :)
และเมื่อผ่านครั้งแรกไปแล้ว อะไรๆก็ง่ายกว่าที่เคยจินตนาการ
ฉันเห็นภาพเราสองคนคุยกันด้วยภาษาโอบและกอด
คุณกำลังทำงานและฉันนั่งอยู่ข้างๆ ฉันเอนพิงไหล่บางๆของคุณ
งานกำลังมีปัญหา แต่เรากำลังยิ้ม
เพราะดูเหมือนฉันจะแก้เจ้าปัญหาบ้านั้นได้
และกลายเป็นว่าฉันกำลังทำงาน และคุณนั่งอยู่ข้างๆแทน
ดูท่าว่าคุณจะชอบให้ลูบผม และจะติดใจสัมผัสในการแตะหน้าผากกัน
ฉันพยายามหยุดเเละถอยเมื่อรู้สึกว่าระยะเริ่มน้อยไป
กลัวว่าคุณจะเห็นเป็นเด็กฉวยโอกาส ได้หนึ่งจะเอาสอง ได้สองจะเอาสาม
แต่เป็นคุณที่ขยับเข้ามา จูบที่เนิ่นนานกว่าครั้งแรก
อารมณ์ที่ไหวลึกกว่านั้น คล้ายบอกว่า
รัก
และ
ขอบคุณ.
ภาพตรงหน้าเหมือนจริงเสียจนเชื่อ ทั้งที่ใจส่วนลึกก็รู้ว่ามันไม่น่าเกิดขึ้นได้เลย
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงใครบางคนเข้ามาในภวังค์
เสียงเหมือนใครขยับของ
เสียงเหมือนเสียงโทรทัศน์
สั้นไปนะ...
ฉันตื่นเสียแล้ว ,,
ฉันยังคงหลับตา
แม้รู้ว่าไม่สามารถกลับไปยังทางเดิม
เดินไปหาคุณในห้องฝันนั้นไม่ได้อีก
ฉันพยายามจดจำทุกรายละเอียดให้ขึ้นใจ
และเมื่อคุณยิ่งพยายามจำ
คุณจะยิ่งลืม ..
ช่วงเวลากึ่งตื่นกึ่งฝัน
ฉันยังรู้สึกถึงไออุ่นของคุณได้
แม้มันจะค่อยๆจางลงตามระดับความตาสว่าง
แต่ก็ยังคงเป็นภาพรางๆประทับอยู่ในตัวฉัน
ฉันอาจลืมรายละเอียด
ลืมสภาพเเวดล้อม
ลืมสีเสื้อ
ลืมเวลา ,,
แต่ฉันไม่ลืมมือที่ลูบผมคุณ
ไม่ลืมระยะห่างนั้น
ไม่ลืมเวลาคุณซบไหล่ฉัน
ไม่ลืมเวลาที่หน้าผากชนกัน
ไม่ลืมสัมผัสที่ริมฝีปาก
ไม่ลืม...
:)
มันตกค้างจากเมื่อคืนที่ไปดูหนังกันมา
ฉันเเละคุณไปดูวันโลกาวินาศในโรงด้วยกัน
เป็นหนังที่ฉันไม่คิดดูเลยถ้าไม่ใช่คุณชวน
เรานั่งข้างกันในความมืด
เป็นหนังรอบดึกและกะทันหันที่สุดในชีวิตฉัน
ไม่ได้เกิดอะไรพิเศษ
นอกจากลอบมองคุณ
ที่เอามือปาดน้ำตาอยู่เรื่อยๆ
เเอบขำคุณอยู่ในใจ
ที่อุทานเสียงดังลั่นโรง
ในความจริงคุณอาจไม่อ่อนหวาน
ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรอย่างในฝันได้เลย
แต่จะอย่างไร
"ฉันก็รักคุณ"
:)
ไม่อยากให้ผ่านคืนนี้รู้ไหม...
edit @ 19 Nov 2009 15:44:50 by irobott
edit @ 19 Nov 2009 15:53:14 by irobott